Harrie Gommans blikt terug op tweede seizoen bij Wittenhorst

Met de nacompetitie in volle gang rolt de bal nog altijd op de amateurvelden, maar voor Wittenhorst zit het seizoen erop. Harrie Gommans blikt terug op zijn tweede seizoen in Horster dienst, waarin veel eigen jeugd de kans kreeg en er werd afgesloten met een achtste plek in de vierde divisie C. Tevens richt Harrie de blik op komend seizoen: “We hebben een selectie die in de topvijf kan en moet spelen, maar dan moet wel alles kloppen.”

De ontknoping in de vierde divisie C: alleen al daaraan zou je moeiteloos een heel artikel kunnen wijden. Het is zaterdagavond 23 mei 2026 klokslag 18.00 uur als er op acht velden wordt afgetrapt. Het meest in het oog springt de strijd om plek dertien; een plek op de ranglijst waar niemand wil eindigen, maar die voorafgaand aan de laatste competitieronde nog door liefst zeven teams kan worden ingenomen. Na een ware stoelendans en een 2-1 zege op Juliana’31 ontspringt Wittenhorst de dans. Niet veel later blijkt dat de ploeg van trainer Harrie Gommans zelfs in het linkerrijtje eindigt. 

Gezonde spanning

Eind goed, al goed, dus. Die goede afloop was echter lange tijd allesbehalve een zekerheid. “De eerste seizoenshelft was beter dan de tweede”, laat Harrie weten. “We kenden een matig begin van het seizoen, een goed tussenstuk en een matig einde van de eerste seizoenshelft. We kwamen vervolgens goed uit de winterstop, maar richting het einde van de competitie werd het voor mij wel echt spannender. Na 20 wedstrijden denk je dat het wel goedkomt, maar uiteindelijk kwam de druk er steeds meer op te staan.” In de laatste twee duels deed Wittenhorst wat het moest doen: winnen van Unitas’30 en Juliana’31. Harrie: “Ik had gezonde spanning voor het laatste duel, omdat ik ervan overtuigd was dat we een ploeg hebben die van Juliana’31 kon winnen. De laatste twee duels hebben we verdiend gewonnen. Uiteindelijk word je zelfs achtste. Het stond ongelofelijk dicht bij elkaar.” Vlak vóór die twee duels leed Wittenhorst een nederlaag in Venray. Los van het resultaat een duel dat Harrie niet snel zal vergeten: “Persoonlijk vond ik dat de mooiste wedstrijd van het seizoen. Niet qua resultaat, maar wel qua sfeer en alles eromheen. Er was veel publiek, het was prachtig weer. Daar doe je het voor als voetballer. Ik ben blij dat zowel wij als Venray volgend jaar weer in de vierde divisie spelen.”

Blessures

Dat het uiteindelijk nog zo spannend werd, riep Wittenhorst voor een groot deel over zichzelf af. Met 31 punten na 20 wedstrijden leek er niets aan de hand, maar in de acht duels daarna werden er slechts 2 punten gehaald. “Na onze overwinning bij Mierlo-Hout (duel 20, op 1 maart 2026), ging het qua resultaten in een spiraal omlaag. We hebben het op die manier nog erg spannend gemaakt. Er zijn uiteindelijk twee dingen geweest die we niet hebben kunnen opvangen: de vele tegendoelpunten die we hebben gekregen en de vele blessures waarmee we te maken hebben gehad.” 

Onder meer Jeroen Verkennis en Giel Beurskens, van wie het beiden geen geheim is dat ze erg belangrijk zijn voor de ploeg, moesten de laatste weken van het seizoen toekijken. Jeroen kwam pas twee duels voor het einde terug, toen Wittenhorst dus weer zes punten pakte. “Iedereen is belangrijk voor de ploeg, laten we dat vooropstellen”, geeft Harrie terecht aan. “Maar dat zijn wel jongens met specifieke kwaliteiten, ervaring en leiderschap. Anderen vinden het prettig als ze erbij zijn en tegenstanders houden er rekening mee. Richting komend seizoen willen we beter bestand zijn tegen blessures door een iets grotere selectie samen te stellen. Er zit veel potentie in deze groep en we scoren vaak ook veel, maar we zijn als trainersstaf bezig om er nog meer rek in te krijgen.”

Jeugdspelers

Dat ieder nadeel zo z’n voordeel heeft, bleek ook dit seizoen. Natuurlijk waren de vele blessures niet gewenst, maar op die manier konden er wel jeugdspelers ruiken aan het niveau van Wittenhorst 1. Harrie: “Als een jeugdspeler goed genoeg is, is-ie voor mij ook oud genoeg. Ik heb nooit angst gehad om jeugdspelers voor de leeuwen te gooien. Dat past ook bij een club als Wittenhorst, er loopt hartstikke veel jong talent rond. De laatste duels was het soms ook noodgedwongen, maar ik vond wel dat ze het aankonden. Het is goed geweest voor hun ontwikkeling: ze hebben minuten gemaakt en uiteindelijk stappen gezet. De toekomst ziet er rooskleurig uit met deze talenten.”

Vorig seizoen liet Harrie vallen dat hij vond dat Wittenhorst in de topvijf moest kunnen spelen, wat uiteindelijk ook werd gehaald. Dit jaar moest de club in dat opzicht pas op de plaats maken, maar toch is die ambitie niet weg: “Ik denk dat het realistisch is dat we met Wittenhorst weer in de topvijf gaan spelen, maar dan moet wel alles kloppen en moeten we niet zo veel geblesseerden krijgen. We moeten daarnaast met elkaar aan de gang om volwassener en meedogenlozer te worden. We krijgen onder mijn leiding veel tegengoals en daar ben ik ook zelf schuldig aan, want ik voetbal graag aanvallend en neem veel risico. Toch blijft dat een aandachtspunt. Als we er ongeveer vijftien minder tegenkrijgen, scheelt dat heel wat op de ranglijst.”

Vertrouwen

Zorgen voor na de zomerstop. Een moment van pauze waar Harrie aan toe is: “De laatste weken hebben veel energie gekost. Deze week is er nog een evaluatiemoment en nemen we afscheid van clubicoon Davy (Beerens). Onbewust ben je al bezig met volgend seizoen, de voorbereiding is klaar en je denkt na over hoe je dingen wilt gaan doen. Helemaal los van voetbal zal ik nooit komen, maar ik kijk met vertrouwen uit naar volgend seizoen.” 

Het lijkt een mooie afsluiter van het gesprek, maar niet voordat Harrie nog één ding benadrukt: “Ik wil via deze weg graag iedereen nogmaals bedanken voor de fijne samenwerking: de spelers, staf, supporters en alle vrijwilligers die alles voor ons gedaan hebben en altijd voor ons klaarstonden. Dank daarvoor, een fijne zomerstop voor iedereen en tot volgend seizoen.”